Aktualności
Unia Europejska
Programy pomocowe
Negocjacje
Polska w Unii
Phare 2000 - formularze


Słownik polityczny
Napisz do nas
Poleć znajomym
Reklama

www.centrumprasowe.net
www.e-commerce.pl
www.egospodarka.pl
www.eisp.pl
www.Senior.pl


R E K L A M A



Kingston: nowy dysk SSD
Laptopy TOSHIBA: nowe modele
PARP wspomaga rynek franczyzy
Nowe serwery sieciowe QNAP
Formularz ZUS IWA: zmiany w 2010r.
PandaLabs: najciekawsze wirusy 2009
Zakaz palenia: nowe regulacje wg KPP
Transcend: czytnik kart i hub USB w jednym



Negocjacje
Radek / 30.09.2002 14:57

Negocjacje, procedury, negocjatorzy

NEGOCJACJE:

Obecnie negocjacje o członkostwo w Unii Europejskiej prowadzi 12 państw: Cypr, Czechy, Estonia, Polska, Słowenia i Węgry (określane mianem Grupy Luksemburskiej) oraz Bułgaria, Malta, Litwa, Łotwa, Słowacja i Rumunia (tworzące Grupę Helsińską). Zgodnie z obowiązującą w negocjacjach zasadą 'zróżnicowania', każdy z krajów kandydujących jest traktowany osobno, indywidualnie oceniane są także postępy w dochodzeniu do standardów członkostwa. Przyjęcie konkretnego państwa będzie możliwe po spełnieniu przez nie wszystkich wymogów, niezależnie od sytuacji pozostałych kandydatów.
Negocjacje dotyczące rozszerzenia Unii odbywają się podczas Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej (Intergovernmental Accession Conference). Jest to instrument instytucjonalny powołany na czas trwania negocjacji jako forum spotkań uzgodnieniowych pomiędzy państwami członkowskimi a krajami kandydującymi. Negocjatorami ze strony Unii Europejskiej w czasie Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej są wszystkie państwa członkowskie (negocjator zbiorowy). Ich stanowiska negocjacyjne reprezentuje kraj aktualnie sprawujący prezydencję Unii.
Spotkania w ramach Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej odbywają się na szczeblu szefów delegacji (ministrów spraw zagranicznych państwa kandydującego oraz państw członkowskich) lub na szczeblu zastępców szefów delegacji (głównego negocjatora i członków COREPER-u). Każda z sesji Konferencji obejmuje oddzielny zakres zagadnień o zróżnicowanym stopniu złożoności.

PROCEDURA PROCESU AKCESYJNEGO:

1. Państwo europejskie zgłasza do Rady Unii Europejskiej Wniosek o członkostwo w UE
2. Rada UE zwraca się do Komisji Europejskiej o wyrażenie opinii na temat wniosku
3. Komisja przedkłada Radzie Opinię o wniosku kandydata
4. Rada UE podejmuje jednogłośną decyzję o rozpoczęciu negocjacji z kandydatem
5. Rada UE pod przewodnictwem Prezydencji Rady UE prowadzi negocjacje z kandydatem
6. Komisja proponuje a rada UE uzgadnia i jednogłośnie przyjmuje wytyczne na temat stanowiska Unii w negocjacjach z kandydatem
7. Między Unią a kandydatem zostaje uzgodniony projekt Traktatu Akcesyjnego
8. Traktat Akcesyjny zostaje przedłożony Radzie UE i Parlamentowi Europejskiemu
9. Parlament Europejski wyraża zgodę na Traktat Akcesyjny absolutną większością głosów
10. Rada UE jednogłośnie aprobuje Traktat Akcesyjny
11. Państwa członkowskie i państwo kandydujące oficjalnie podpisują Traktat Akcesyjny
12. Państwa członkowskie i państwo kandydujące ratyfikują Traktat Akcesyjny
13. Po ratyfikacji Traktat Akcesyjny wchodzi w życie: państwo kandydujące staje się członkiem UE

Skład polskiego Zespołu Negocjacyjnego:

Jan Truszczyński - Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, Pełnomocnik Rządu do Spraw Negocjacji o Członkostwo Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej - Przewodniczący Zespołu Negocjacyjnego,
Andrzej Raczko - Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Finansów - przedstawiciel ministra właściwego do spraw finansów,
Ewa Freyberg - Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Gospodarki oraz Janusz Kaczurba, Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Gospodarki - przedstawiciele ministra właściwego do spraw gospodarki,
Krzysztof Heller - Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Infrastruktury - przedstawiciel ministra właściwego do spraw infrastruktury,
Jerzy Plewa - Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi - przedstawiciel ministra właściwego do spraw rolnictwa,
Krystyna Tokarska-Biernacik - Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej - przedstawiciel ministra właściwego do spraw pracy,
Zenon Kosiniak-Kamysz - Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji - przedstawiciel ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
Jarosław Pietras - Podsekretarz Stanu w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej - przedstawiciel ministra właściwego do spraw zagranicznych,
oraz Iwo Byczewski - Ambasador - Przedstawiciel Rzeczypospolitej Polskiej przy Unii Europejskiej, Bruksela.

Zespół został powołany na podstawie zarządzenia nr 129 Prezesa Rady Ministrów z dnia 31 października 2001r. w sprawie Zespołu Negocjacyjnego w Sprawie Negocjacji o Członkostwo Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej. Do zadań Zespołu należy rozpatrywanie:
- propozycji projektów zmian stanowisk negocjacyjnych,
- projektów instrukcji negocjacyjnych,
- dokumentów podlegających następnie rozpatrzeniu lub zatwierdzeniu przez KIE, Prezesa Rady Ministrów lub Radę Ministrów,
- oraz przyjmowanie innych dokumentów związanych z negocjacjami akcesyjnymi, przedstawianych przez członków Zespołu.

Struktura unijna

Struktury negocjacyjne UE można podzielić na dwie kategorie instytucjonalne:
- instytucje Unii, takie jak Komisja Europejska, Rada UE (w tym Urząd Przewodniczącego) oraz Parlament Europejski, które, obok wykonywania swych traktatowych funkcji, odgrywają wiodącą rolę w negocjacjach akcesyjnych
- specyficzne instrumenty instytucjonalne powołane wyłącznie do realizowania konkretnych działań negocjacyjnych.

Komisja Europejska
Pośredniczy między państwami Unii (jest ich reprezentantem) a krajem kandydującym. Jej rolą jest przygotowanie i przedkładanie projektów stanowisk negocjacyjnych UE dotyczących poszczególnych obszarów regulowanych przez prawo wspólnotowe (z wyjątkiem zagadnień dotyczących Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa). Komisja, w ścisłym kontakcie z krajami członkowskimi rozwiązuje również bieżące trudności wynikające podczas negocjacji, organizuje spotkania konsultacyjne, eksperckie i wyjaśniające.

Dyrekcja Generalna do spraw rozszerzenia
Powołana jest w ramach Komisji Europejskiej (to coś takiego jak ministerstwo w rządzie). Odpowiada za koordynację współpracy pomiędzy UE a innymi państwami kandydującymi. W skład struktury DG ELARG wchodzi była Dyrekcja Generalna 1A (odpowiadająca za sprawy polityki wobec krajów Europy Środkowej, Wschodniej i byłego ZSRR) oraz dawny Zespół Zadaniowy do Spraw Negocjacji Akcesyjnych Komisji Europejskiej (Task Force for the Accession Negotiations - TFAN). Obecnie TFAN i część DG 1A tworzą dwanaście zespołów odpowiedzialnych za negocjacje akcesyjne z państwami ubiegającymi się o członkostwo. Dodatkowy, trzynasty zespół, zajmuje się akcesją Turcji.
Odpowiedzialność zespołów ma charakter wertykalny - każdy z nich przygotowuje negocjacje z jednym z państw kandydujących oraz horyzontalny - członkowie podzespołów dzielą miedzy sobą odpowiedzialność za negocjacje w danym obszarze polityki wspólnotowej ze wszystkimi krajami. Ta podwójna odpowiedzialność ma zapewnić spójność między projektami stanowisk negocjacyjnych EU wobec wszystkich krajów kandydujących. Każdy zespół jest prowadzony przez dyrektora, który, jako przedstawiciel Unii, jest Głównym Negocjatorem dla danego państwa kandydującego.
DG ELARG podlega politycznie komisarzowi Günterowi Verheugenowi, odpowiedzialnemu za wszelkie kwestie dotyczące rozszerzenia Unii Europejskiej. Pracami DG ELARG kieruje Eneko Landáburu - Dyrektor Generalny. Funkcję Głównego Negocjatora odpowiedzialnego za kontakty z Polską sprawuje Françoise Gaudenzi.
DG ELARG ściśle współpracuje z innymi komórkami Komisji Europejskiej, z państwami kandydującymi i ich zespołami negocjacyjnymi oraz państwami członkowskimi. W ramach swych zadań Dyrekcja Generalna do Spraw Rozszerzenia:
- rozwiązuje problemy powstałe w trakcie negocjacji;
- pośredniczy pomiędzy instytucjami a państwami członkowskimi Unii Europejskiej, oraz między Unią Europejską a państwami kandydującymi
- prowadzi i koordynuje procedurę przeglądu prawa (screening);
- koordynuje przygotowanie projektów wspólnych stanowisk negocjacyjnych UE,
- sporządza projekty aktów prawnych dotyczących negocjacji;
- reprezentuje Komisję Europejską podczas dyskusji negocjacyjnych w Radzie Unii Europejskiej (przede wszystkim w ramach Grupy do Spraw Rozszerzenia);
- koordynuje działania techniczne związane z procesami negocjacji i rozszerzenia UE.

Rada Unii Europejskiej
Projekty stanowisk negocjacyjnych UE są poddawane konsultacjom w ramach Grupy do Spraw Rozszerzenia Rady Unii Europejskiej. Muszą również stać się przedmiotem narodowych dyskusji obywateli państw członkowskich tak, aby w rezultacie mogły być jednogłośnie przyjęte przez wszystkie państwa członkowskie i w ten sposób stać się oficjalnym stanowiskiem Unii Europejskiej przedstawianym podczas negocjacji.

Parlament Europejski
Wyniki negocjacji są formułowane w postaci projektu zapisów Traktatu Akcesyjnego. Projekt Traktatu przedstawiany jest do zatwierdzenia i przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej i Parlament Europejski. Sekretariat Rady zapewnia obsługę negocjacji. Rada musi jednogłośnie ratyfikować Traktat Akcesyjny, natomiast Parlament Europejski przyjmuje Traktat absolutną większością głosów.
Zaaprobowany przez Radę i Parlament Traktat jest podpisywany przez państwa członkowskie i państwa kandydujące. Następnie jest przekazywany państwom członkowskim, gdzie staje się przedmiotem wewnętrznych procedur ratyfikacyjnych. Dopiero po ratyfikacji we wszystkich państwach członkowskich, a także w państwie kandydującym, która odbywa się zgodnie z wymogami konstytucyjnymi tego państwa, Traktat może wejść w życie. Data wejścia w życie Traktatu jest jednocześnie datą wstąpienia państwa kandydującego do UE.

Rada Europejska
Chociaż Rada Europejska nie posiada formalnie statusu organu Unii Europejskiej, pełni jednakże ważną rolę dla całego procesu rozszerzenia Unii. Rada Europejska nadaje Unii impuls niezbędny do jej rozwoju i wytycza jej politykę we wszystkich sprawach uregulowanych traktatowo (dotyczy to miedzy innymi przyszłego Traktatu Akcesyjnego). I tak też zasadnicza decyzja o podjęciu działań zmierzających do rozszerzenia Unii o kraje Europy Środkowej i Wschodniej zapadła właśnie na posiedzeniu Rady Europejskiej w Madrycie w 1995 roku.

Negocjatorzy unijni:

Günter Verheugen (Komisarz Unii Europejskiej do Spraw Rozszerzenia) - urodzony w 1948 roku. Był rzecznikiem Socjalistycznej Partii Niemiec (SPD) oraz członkiem jej zarządu. Z wykształcenia jest historykiem i socjologiem. Jako deputowany do Bundestagu, przewodniczył między innymi Komisji Specjalnej do Spraw Integracji Europejskiej. Zajmował również stanowisko ministra stanu w Federalnym Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

Eneko Landáburu (Dyrektor Generalny Dyrekcji do Spraw Rozszerzenia) - z wykształcenia prawnik i ekonomista. Był profesorem na Wolnym Uniwersytecie Brukselskim (ULB/VUB) oraz deputowanym do Parlamentu Kraju Basków. W Komisji Europejskiej przez dłuższy czas pełnił obowiązki Dyrektora Generalnego nieistniejącej już Dyrekcji Generalnej XVI, zajmującej się sprawami polityki regionalnej i funduszy strukturalnych

Françoise Gaudenzi (Dyrektor Zespołu do Spraw Polski w Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej do Spraw Rozszerzenia, Główna Negocjator do Spraw Polski) - jest prawnikiem, specjalistą z zakresu prawa międzynarodowego i politologiem. Podczas swej 30-letniej kariery w Komisji Europejskiej zajmowała szereg znaczących stanowisk, między innymi sprawowała funkcję głównego doradcy w zespole Komisji zajmującym się przygotowaniami do procesu rozszerzenia Unii.




| < 1 > | 2 | Następna strona >>

[ | ]


Czy dojdzie do II tury wyborów prezydenckich?
Tak
Nie
Nie mam zdania



GRUPY DYSKUSYJNE
pl.biznes
pl.biznes.banki
pl.internet.polip
pl.praca.dyskusje
pl.praca.oferowana
pl.praca.szukana
pl.soc.prawo
pl.soc.prawo.podatki
R E K L A M A


aktualności | partie | wybory | integracja europejska | publicystyka | katalog stron
słownik polityczny | napisz do nas | poleć znajomym | reklama

© 2002 Wybory.com.pl, Wszelkie prawa zastrzeżone
Darmowe Oferty - Zabawki dla Dzieci